Lilly Suicides

Όταν ο George (μπάσο -South of no North) ο Βασίλης (φωνή -Not 2 without 3) και τα παιδιά των Stonemouth συναντιούνται για μια βραδυά -ε, τότε, αυτή η βραδιά δεν χάνεται με τίποτα!

Περισσότερα... »

2014…. Παρά κάτι

Δεν θυμάμαι ακριβώς τη χρονιά –’87 ή ’88 –θυμάμαι όμως οτι χρώσταγα ακόμα τα μισά μαθήματα στη σχολή και δούλευα σε κεντρικό βιβλιοπωλείο, είχα νοικιάσει ένα διαμέρισμα στη Νεάπολη, σπάνια περνούσα από το πατρικό μου στα νότια. Όταν  με έβγαζε ο δρόμος προς τα κει, χτύπαγα απαραιτήτως μια επίσκεψη στην καφετέρια του Μπιλ του Χοντρού (τον Σκορπιό), όλο κάποιον παλιό φίλο θα πετύχαινα να πιούμε δυο μαλακίες και να πούμε κάμποσες μπύρες (ή κάτι τέτοιο).

Εκείνο το απόγευμα η καφετέρια ήταν ανάστατη –μια φήμη γυρόφερνε τα τραπέζια –«πήραν το Λούη φαντάρο». Άδεια βλέμματα από τους πάνκηδες, βλέπεις, οι Stress ήταν θρύλος στη συνοικία –κάτι πικρόχολοι μαλλιάδες γελάγανε κάτω από τα μούσια τους, «τώρα θα του σπάσουν τον τσαμπουκά»…

«Είχα βγει εξοδούχος, έπινα κάτι μπύρες στην πλατεία Ταχυδρομείου, στη Λάρισα», μου έλεγε ο Λούης τώρα που ξαναβρεθήκαμε με το ντοκυμαντέρ. «Μου την πέσανε εκεί πέρα για να μου πάρουν τις Μάρτενς. Τη γλίτωσα όταν κατάλαβαν οτι ήμουν στους Stress –από τότε πέρασα ζάχαρη στην πόλη, είχαμε στήσει και μια παρέα, παίζαμε αβέρτα το Punk and Disorderly και το 1 και το 2…»

φωτο: Τάκης Σκορδάς

Οι Stress…

φωτο: Τάκης Σκορδάς

 Το συγκρότημα της περιοχής μου, οι πρώτες συναυλίες που είδα όταν ήταν ακόμα τρίο –ο Λούης, ο Κώστας κι ο Γιάννης… Ξύλο στο Δημαρχείο, ξύλο στο Παλαί της Γλυφάδας, ατέλειωτο pogo στην Paranoid, ατέλειωτοι ποδαρόδρομοι ξημερώματα από την Αρετούσα ή τη Σοφίτα, κανιβάλισμα των μαλλιάδων έξω από τη Skylab, καζούρα στις Ταξιαρχίες και στους Vavoura Band… Χαθήκαμε στη συνέχεια, εγώ έμπλεξα με τα φοιτητικά, σύχναζα πλέον μόνο στα Εξάρχεια, εκείνοι ακολούθησαν τη δική τους πορεία μέσα από τις συνοικίες, τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια, τις καταλήψεις –βράδυ στην Πατησίων να προσπαθώ να φτάσω στη Βίλλα Αμαλίας για να τους δω στην επανεμφάνισή τους μετά από χρόνια κι ο δρόμος γεμάτος μπάτσους, πανικός, μποτιλιάρισμα, παιδιά να περπατάνε στα χαμένα, «κάτι θα έγινε», είχα σκεφτεί, ακουγόταν κιόλας οτι ματαιώθηκε η συναυλία –είχα γυρίσει πίσω στην πλατεία νιώθοντας γέρος και χέστης –ήταν το 1999 κι εγώ 35άρης βλέπεις…

Το 1985 έβγαλαν τον «Ήχο της Ανασφάλειας», τον μοναδικό τους μεγάλο δίσκο. Τον πουλάγανε, λέει, οι δικοί τους στις συναυλίες –αλλά το ’85 ήταν άγρια χρονιά, δεν είχα μυαλό να αγοράζω δίσκους, δεν είχα ούτε που να μείνω για την ακρίβεια. Μετά από κάνα δυο χρόνια, πέτυχα το δίσκο στο σπίτι του φίλου μου του Στέργιου και τον μάζεψα γιατί ακουγόταν οτι θα κάνουν ντου οι μπάτσοι να ψάξουν για ενοχοποιητικά στοιχεία –το Στέργιο τον κράταγαν ήδη στην Ασφάλεια επειδή είχε μπουρλοτιάσει ένα Ζητά στην Πανεπιστημίου, έκανε 8 μήνες μέσα… Το δίσκο τού τον φύλαγα στο σπίτι μου μέχρι να βγει αλλά ποτέ δεν μου τον ζήτησε –ήταν σε άλλη φάση όταν τον άφησαν, κάπως χαμένος στο διάστημα κι έτσι. Όταν έφευγα για φαντάρος τον έδωσα το δίσκο σ΄έναν πιτσιρικά πάνκη που τον λέγαμε Τσουλού –όσο ήμουν μέσα έμαθα οτι πέθανε ο Τσουλού, έτσι στο ξεκάρφωτο –τέλος... Θυμάμαι δυο πράγματα από το δίσκο: τη δύναμη, ανάμεικτη με παραμόρφωση, που έβγαινε από τα κακοχαραγμένα αυλάκια του, και το θυμό μου κάθε φορά που έφτανε η βελόνα στη «Γενοκτονία», ξεκίναγε η κιθάρα και αμέσως κοβόταν, έπεφτε κενό (θύμα της λογοκρισίας -είχε πάει άκλαυτο το τραγούδι).

artwork: Τάκης Σκορδάς

Τα κομμάτια του δίσκου τα ήξερα απέξω –τα είχαμε τραγουδήσει σε ένα σωρό συναυλίες. «Είναι Αθήνα η πόλη αυτή/ θυμίζει όμως φυλακή», γκαρίζαμε λες και θέλαμε να γκρεμίσουμε κάναν τοίχο. Φυλακής. «Καθόμουν μια φορά σε μια πλατεία, στο παγκάκι, κι έβλεπα τον κόσμο να περνάει κάνοντας το γύρο –κανένας δεν έμπαινε μέσα στην πλατεία! Γρήγορα όλοι περπατούν/ ώρα δεν έχουν γύρω να κοιτούν/ σκέψεις και γρήγορες ματιές/ βάρος γεμάτες οι καρδιές. Λέω λοιπόν οτι οι πάνκηδες ήταν οι τελευταίοι τεμπέληδες –δεν παρασύρθηκαν από τους τρελούς ρυθμούς της καθημερινότητας», μου εξηγούσε ο Λούης τις προάλλες.

«Κάπου υπάρχει κόλαση», και το όνομά της μακάρι να ήταν μονάχα Λέρος… Ήταν εκείνη η εποχή που, σοκαρισμένοι, διαβάζαμε τα αποτελέσματα της έρευνας κάποιων Σουηδών για τα ελληνικά ψυχιατρεία, βλέπαμε φωτογραφίες με σκελετωμένους, ετοιμοθάνατους δεμένους στα κρεβάτια με αλυσίδες: «τα ηλεκτροσόκ και τα δεσμά και η απανθρωπιά τους/ ψυχίατροι δεσμοφύλακες/ νεκροί άνθρωποι στα κελιά τους». Και το χειρότερο ήταν ότι όλοι γνωρίζαμε άτομα που τα είχαν κλείσει με το ζόρι στα ψυχιατρεία –θες επειδή οι γονείς τους θεωρούσαν αφύσικη τη συμπεριφορά τους, θες λόγω πρέζας…

Τόσα χρόνια –όσες φορές ακούω τον «Περιθωριακό» νομίζω οτι βλέπω τον Κώστα στο απέναντι πεζοδρόμιο, «Περπατώ μονάχος μεσ’ τους δρόμους/ δεν μου καίγεται καρφί γι΄αυτούς τους νόμους», κι ο Κώστας εκεί απέναντι, να περπατάει με τεράστια βήματα και το σταυροκούμπωτο μισάνοιχτο, ν’ αγριοκοιτάζει τους νοικοκυραίους, έτοιμος για φασαρία. «Τι να κάνω, τι να πω και τι να δείξω;/ τη ζωή μου εγώ θα την ζήσω». Έτσι ήταν ο Κώστας τότε. «Δεν ήμασταν αναρχικοί, δεν ήμασταν ενταγμένοι πουθενά –ήμασταν απλά στριμωγμένοι κι αληθινοί, δεν το παίζαμε…», λέει ο Κώστας.

φωτο: Τάκης Σκορδάς

Θυμάμαι, πριν λίγους μήνες, είχε βραδιάσει –γύρναγα σπίτι σκοτωμένος από τη μέρα, δουλειά, τρεχάματα διάφορα –και είχε ένα μποτιλιάρισμα της απελπισίας η Κατεχάκη, σταμάτα-ξεκίνα συνέχεια, λες και πηδάγαμε τα βολάν των αυτοκινήτων μας, ανερμάτιστοι μαλάκες με ξοδεμένες τις ζωές στο περίμενε. Έπαιζαν κάτι σαχλαμάρες στο ραδιόφωνο, το γύρισα στο σιντί, πήρε να ακούγεται το «Άγχος» από μια ξεχασμένη συλλογή που είχα φτιάξει. Ε, λοιπόν ρε φίλε –μου βγήκε ένας αναστεναγμός λες κι αλάφρωσε η ψυχή μου! Αυτό το κομμάτι το γουστάρει πολύ και η κόρη μου γιατί μιλάει για αυτά ακριβώς που νιώθει. «Ήμασταν τότε κάπως έτσι –αγχωμένοι γιατί βλέπαμε οτι δεν θα τη βγάζαμε καθαρή για πολύ ακόμα, θα μας μαντρώνανε με τις υποχρεώσεις, στρατός, δουλειά, οικογένεια…», λέει ο Λούης. «Αυτά που λέγαμε τότε τα καταλαβαίνουν και τα παιδιά σήμερα γιατί έχουν τα ίδια προβλήματα –ξέρεις πόσοι πιτσιρικάδες ακούνε Stress;» προσθέτει ο Νίκος.

Άκου τώρα: «Όταν όλοι οι απελπισμένοι/ βρεθούν μ΄ελπίδες γεμισμένοι/ τότε το όνειρο αυτό/ θα γίνει εφιάλτης τρομερός». Το τραγούδι λέγεται «1984 …Παρά κάτι» γίνονταν τότε όλες αυτές οι κουβέντες (επειδή το 1984 είχε φτάσει) αν ο μελλοντολογικός εφιάλτης του Όργουελ ήταν εκεί ή αν θα έπρεπε να περιμένουμε κι άλλο για να τον φάμε κατακέφαλα. Τα χρόνια πριν το 1984, το 1984 ήταν πρώτο θέμα συζήτησης… Τι κάνουν λοιπόν οι Stress; Στον εφιάλτη του Όργουελ προτάσσουν τον εφιάλτη του δικού μας μέλλοντος –σκέψου: κόσμος απελπισμένος από την κομματική κοροϊδία φασιστοποιείται, κόσμος που έψαχνε το όνειρο στην κατανάλωση βρίσκεται πνιγμένος από τα δάνεια των τραπεζών, κόσμος που πίστεψε οτι οι μισθοί θα ανεβαίνουν στο θεό, οτι τα κέρδη από την πώληση κοπανιστού αέρα θα αυξάνονται στο άπειρο βρέθηκε στον άσσο να κοιτάει το άδειο του πιάτο. Ελλάδα 2013. Ξαναδιάβασε τώρα τους παραπάνω στίχους. Ή αλλιώς, 2014… Παρά κάτι.

Μιλάμε για τα τραγούδια των Stress –για τον «Ήχο της Ανασφάλειας», έτσι; Και μιλάμε γι΄αυτό επειδή ο δίσκος ξαναβγαίνει στις 16 Δεκεμβρίου. Ανανεωμένος, σιδερωμένος, πλυμένος για να φύγουν τα κράτσα-κρούτσα, με τον ορμητικό ήχο του συγκροτήματος να τρέχει απ΄τα αυλάκια. Τα παιδιά έχουν πιάσει κάθε κομμάτι ξεχωριστά κι έχουν κεντήσει –επιτέλους, ακούς το μπάσο του Κώστα να ξεκολλάει τα γούφερ, ακούς τη ντραμς του Νίκου σε ρυθμό πολυβόλου (τι διάολο –μοτεράκι είχε ο άνθρωπος;) και την κιθάρα του Λούη να κόβει λαρύγγια. Βάλε το «Ινδιάνικο»…

φωτο: Τάκης Σκορδάς

Δεν το είχα καταλάβει τόσα χρόνια γιατί τους άκουγα μέσα από κατσαρόλες, σε χώρους με ηχητική λουτροκαμπινέ, από μηχανήματα της πυρκαγιάς -10 λέγανε, 40 παίζανε και 3 πιάναμε εμείς από κάτω. Τώρα που μπορώ να τους ακούσω κανονικά συνειδητοποιώ οτι ο Λούης είναι τρομερά δυνατός κιθαρίστας, ο Γιάννης έχει αυτή την παιδική φωνή που σε ανατριχιάζει με την αμεσότητά της και η rhythm section της μπάντας μοιάζει με καταιγίδα των Τροπικών.

Ο πρώτος «Ήχος της Ανασφάλειας» είναι πλέον συλλεκτικός –μη χολοσκάτε, αφήστε τον στους συλλέκτες. «Πηγαίναμε στο στούντιο με δίσκους των Dead Kennedys μπας και καταλάβουν τι θέλαμε να γράψουμε», λέει ο Λούης. 

artwork: Τάκης Σκορδάς

Ο καινούργιος «Ήχος της Ανασφάλειας» είναι πολύ πιο κοντά σ΄αυτό που ήθελαν να κάνουν τότε. Αν με ρωτήσεις με ποιο συγκρότημα συγγενεύουν οι Stress θα σου πω με τους Stiff Little Fingers χωρίς δεύτερη σκέψη. Νεανική οργή, μουσική «με την πλάτη στον τοίχο», αγνό rock ‘n’ roll ξαναγεννημένο μέσα από τις στάχτες των δεινοσαύρων της ροκ. Το πανκ που μένει απείραχτο από τα χρόνια…

Και η επανακυκλοφορία του δίσκου δεν είναι το μοναδικό καλό νέο –οι Stress ξεκίνησαν τις συναυλίες –πάνε Λάρισα, πάνε Θεσσαλονίκη, τι μένει; Athens burning –τι άλλο;

Μέχρι τότε…

Περισσότερα... »

'Less' από την ομάδα MAG στο υπόγειο του Bios, μετά από έξι χρόνια

Ένας τρόμος τόσο βαθύς, που μόνο μια ιεροτελεστία μπορεί να τον χωρέσει'
Sarah Kane, Crave





 

 Το Less είναι η πρώτη περφόρμανς της ομάδας MAG.
Παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 2007 στο Bios, και συμμετείχε επίσης στο Σύστημα Αθήνα 2008, που διοργάνωσε το Ε.Κ.Δ.Ι.Θ.
Έξι χρόνια μετά, το Less επιστρέφει στον ίδιο ακριβώς χώρο που πρωτοπαρουσιάστηκε, για 8 μόνο παραστάσεις.

Το Less είναι μια ιεροτελεστία.
Ένας άντρας και μια γυναίκα, παρουσιάζουν επί σκηνής στιγμιότυπα από τις ζωές τους, το παρελθόν τους, και τους φόβους τους.
Ξανά και ξανά.

Στην παράσταση αυτή, η ομάδα MAG χρησιμοποιεί ως μοναδικό υλικό θεατρικής γραφής, το ανθρώπινο σώμα.
Έκθετο, ανυπεράσπιστο, μπροστά στα μάτια των θεατών.
Με τα σφάλματά του.

Ιδέα/ Δημιουργία/ Ερμηνεία: Βάσω Καμαράτου, Κώστας Κουτσολέλος

BIOS Basement
Διάρκεια παραστάσεων: 24 Οκτωβρίου – 3 Νοεμβρίου 2013
Παραστάσεις: Πέμπτη - Κυριακή
Έναρξη: 21.00Τιμή Εισιτηρίου: 10 ευρώ (ενιαίο)

Περισσότερα... »

"Ξεβάψου" -Λοβιτούρα

Το συνεργείο τού "Εδώ δεν υπάρχει Άσυλο" κάνει κι άλλα πράγματα ως γνωστόν. Ένα από αυτά είναι η Λοβιτούρα -το συγκρότημα τού Νίκου Χανιώτη (διευθυντή φωτρογραφίας) και του Βασίλη Ζερβακάκη (φροντιστή). Βέβαια, όταν το συγκρότημα θέλει κάποιο βίντεο το σκηνοθετεί ο Μιχάλης Καφαντάρης -ποιος άλλος θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα; Και ιδού τα αποτελέσματα:

Περισσότερα... »

Ανεξέλεγκτος!

Ο θρυλικός Παν Πολυχρονόπουλος των ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΕΣΙΣ και των Forward Music Quintet είναι το ίδιο δυνατός με τότε κι αυτό είναι λόγος να χαμογελάμε όλοι μας.

Δώσε!

Περισσότερα... »

Λοβιτούρα!

Υπάρχει μια ιστορία σχετικά με το πως γνωρίστηκα με τον Νίκο τον Χανιώτη ο οποίος έχει αναλάβει τη Διεύθυνση Φωτογραφίας του ντοκυμαντέρ και η ιστορία αυτή πάει 4 χρόνια πίσω... Τότε ο Νίκος μού είχε στείλει ένα μέιλ για να μου πει οτι, απ΄όσα διάβαζε στο μπλογκ μου θα πρέπει να μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά! Μου έδινε και λινκ για το συγκρότημα που συμμετείχε -τους Ded City Jetz. Είδα ένα βίντεό τους από λάιβ κι εντυπωσιάστηκα. Μετά τους ξαναείδα όταν άνοιγαν την τελευταία μέρα των συναυλιών των Last Drive στο Gagarin κι έγινα φανατικός τους.

Οι Ded City Jetz δεν υπάρχουν πλέον, αλλά δυο μέλη τους -ο Νίκος ο Χανιώτης κι ο Βασίλης ο Ζερβακάκης έφτιαξαν ένα καινούργιο σχήμα -τους ΛΟΒΙΤΟΥΡΑ και δίνουν το πρώτο τους λάιβ αυτή την Κυριακή. Παραδέχομαι οτι μου είχε λείψει το γκαραζιέρικο μετα-πανκ τους και η ενέργειά τους πάνω στη σκηνή κι αν νομίζεις οτι είμαι υπερβολικός, πήγαινε να τους δεις και μετά τα ξαναλέμε!

Μια πρώτη γεύση μπορείς να πάρεις εδώ -αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με το "αληθινό πράγμα"!

Περισσότερα... »

"Στις καλύτερες μέρες"

Χαίρομαι που όλοι αυτοί -όχι μόνο υπάρχουν, αλλά κυκλοφορούν ακόμα τη μουσική τους. Κι όταν βγάζουν καλή μουσική χαίρομαι ακόμα περισσότερο:

Η Dead Scarlet Records κυκλοφορεί το πρώτο album των Split Image, με τίτλο "exposure". Παρότι υπάρχει καινούριο υλικό, το "exposure" περιλαμβάνει 13 κομμάτια που γράφτηκαν και συντέθηκαν μεταξύ 1982-1992 και μετά από αρκετές άκαρπες προτάσεις ηχογραφήθηκαν μεταξύ 2010-2011. Σκοτεινοί ήχοι και μελωδίες περιγράφουν προσωπικά βιώματα και εμπειρίες αντικατοπτρίζοντας το ιδιαίτερο προσωπικό ύφος του συγκροτήματος.



 Οι Split Image είναι ενα συγκρότημα πού δημιουργήθηκε στην Κέρκυρα το 1981 από τον Γιώργο Σκορδίλη. Το 1983 μετακόμισε στην Αθήνα όπου έκανε αισθητή την πάρουσία του με αρκετές εμφανίσεις στα τότε κλαμπ (Σκιάχτρο, Mad club, Cat's meow, Vitraux, Τροχός, Αν club, κ.α.) και σε αρκετές συναυλίες αποκτώντας κοινό, ενώ συμετείχαν στην ΑΕΤΑ, μια συνεργασία των ελληνικών γκρουπ της εποχής. Εμφανίστηκαν στην ραδιοφωνική εκπομπή του Αργύρη Ζήλου "Απόηχοι" το 1984, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν πολλές δισκογραφικές προτάσεις και μία συνεργασία με την "Virgin" η οποία δεν καρποφόρησε λόγω διαφοράς απόψεων group και παραγωγού. Συνέχισαν να παίζουν ως το 1989 όταν λόγω διαφόρων εξωτερικών παραγόντων σταμάτησαν να παίζουν.

Το συγκρότημα βασιζόταν στην συνεργασία μεταξύ του Γιώργου (guitar, voice, programming) και του Γιάννη (keyboards, backing voices, e-base), οι οποίοι έχοντας μείνει οι δυό τους από το αρχικό τετραμελές σχήμα, συνέχισαν στις αρχές του '90 να γράφουν και να παίζουν τραγούδια σε διάφορα πάρτυ με τη βοήθεια sequencers, δίνοντας στα κομμάτια μία κλασσική νότα με την συμβολή εγχόρδων και πνευστών οργάνων.

Ακολούθησαν αρκετά ανενεργά χρόνια έως το 2007 που ξαναβρέθηκαν και αποφάσιαν να αναβιώσουν το παλιό τους υλικό, μαζί με καινούριες ιδέες.

 

Ετσι σχηματίζονται εκ νέου με τρία από τα μέλη της σύνθεσης των 80s, τον Γιώργο Σκορδίλη (κιθάρα-φωνή), τον Γιάννη Χαραλαμπίδη (ex Ανυπόφοροι, πλήκτρα-φωνητικά) και τον Στάθη Παπανδρέου (ex Αδιέξοδο, τύμπανα). Στο σύνολο προστίθεται η Εριάνα Τζανέλη (μπάσο).

Εχουν εμφανισθεί σε αρκετά live στο SinCity-7sins, στο After Dark, στο Camelot και αλλού, όπως και με συμμετοχες στα Φεστιβαλ Playhouse Gottique III & IV στο "Ναό Τέχνης 8 ΔΥΤΙΚΑ", στα Dark Days Festival I , II & III .

Επίσης έχουν ανοίξει τις εμφανίσεις των Βρετανών Faces of Sarah και Vendemmian στο Dada club καθώς και του Georgio 'the dove' Valentino feat Blaine L. Reininger στο 7sins.

Τα ελαφρώς διαφορετικά ακούσματα των μελών έχουν σαν αποτέλεσμα μια μουσική κυρίως ατμοσφαιρική, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν darkwave, early gothic με ελαφρές επιρροές από κλασική μουσική.

Περισσότερα... »

ΑΝΤΙ-ποίηση Αρχής

Η Ειρκτή περήφανα παρουσιάζει:

Το μουσικό σχήμα των ΑΝΤΙ... και  την κυκλοφορία του ομότιτλου μουσικού τους έργου [ΑΝΤΙ... “ΑΝΤΙ...” Lp (eirma 05)]

 

«Είμαστε εδώ για να πούμε ένα ΑΝΤΙ...Ο σ’ένα γερασμένο κόσμο

που κοιμάται μακάρια γλείφοντας το μπιμπερό της αδιαφορίας»

ΑΝΤΙ… (κάπου, κάπως, κάποτε το 1986)

 

Πιθανότατα δεν υπήρξε άλλο μουσικό σχήμα που να πρεσβεύσει καλύτερα τον εγχώριο συνθετικό πανκ ήχο από τους ΑΝΤΙ.... Πολύ περισσότερο, συνυπολογίζοντας τόσο το μοναδικά αποδοσμένο ηχητικό ντελίριο όσο και την απαράμιλλα άμεση επαν-ίσταση που κηρύσσουν οι στίχοι της μπάντας, θα παραδεχόμασταν πως είναι εντελώς ατυχές (αν και τα μέλη τους θα ομολογούσαν ευτυχές) το ότι οι ΑΝΤΙ... δεν αποτελούν κύριο εκπρόσωπο του μινιμαλιστικού ηλεκτρονικού πανκ όχι απλά σε εγχώριο αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Ωστόσο, πάντοτε υπάρχει ο χρόνος αποκατάστασης....ή διαφορετικά της τάξης που στην περίπτωση αυτή σημαίνει αλλότροπης αταξίας...

Προερχόμενοι από τις στάχτες των PPF, γκρουπ διαμορφωμένου στα τέλη του 1981 και με μία μόλις συναυλία στο ενεργητικό του (Ηλιούπολη, 1982), οι ΑΝΤΙ... πρωτοπαρουσίασαν το έργο τους το 1985 στο γνωστό τότε μουσικό άντρο Πήγασος. Μουσική παρέα αποτελούμενη από τρία μέλη (δύο αρμόνια, ένα μπάσο) και ένα drum machine, επιδόθηκαν σε ένα καινοτόμο ηχητικό κράμα πανκ και ηλεκτρονικής μουσικής το οποίο συνοδευόταν από ανάλογη κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά ΑΝΤΙδραστική στιχουργία. Ακριβώς αυτοί οι ιδιότυποι συνδυασμοί φρενήρους ηχητικής απόδοσης και  στιχουργικής αντίδρασης (από αγνά εφηβικής έως απεγνωσμένα ενήλικης) πλέον η ενίσχυση του αντίκτυπου λόγω χρήσης της εγχώριας παρά μίας ξένης γλώσσας, ήταν που διασφάλισαν στο σχήμα μία ξεχωριστή θέση στο Ελληνικό εναλλακτικό μουσικό στερέωμα.

Πέρα από μία σωρία ζωντανών εμφανίσεων, οι ΑΝΤΙ... με απόλυτη συνέπεια στο πνεύμα της ανεξαρτησίας τους, κυκλοφόρησαν μουσικό έργο: δύο κασετών (δικής τους παραγωγής), ενός μισού άλμπουμ (split Lp το 1990 μαζί με τα Κοινωνικά Απόβλητα στην εταιρεία Wipe Out!)  καθώς και συμμετοχών σε ανάλογες μουσικές συλλογές (π.χ. Fragmenta και Συνταγή Αντι-Θανάτου). Όπως φαίνεται, έπρεπε να περάσουν 25 ολόκληρα χρόνια από την εμφάνιση της αρχικής τους δουλειάς (1986) μέχρι να πραγματοποιηθεί η πρώτη κυκλοφορία ολοκληρωμένου έργου του συγκροτήματος σε μορφή βινυλίου. Πιο συγκεκριμένα, το παρόν άλμπουμ το οποίο εκδίδεται σε 500 αριθμημένα αντίτυπα αποτελεί την επανακυκλοφορία της πρώτης κασέτας των ΑΝΤΙ... ωστόσο, με μία μικρή διαφοροποίηση ως προς τα περιλαμβανόμενα τραγούδια καθώς επίσης και τη σειρά των τραγουδιών αυτών. Ειδικότερα, πέρα από τη χωρητική αδυναμία του να συμπεριληφθεί το κομμάτι «ορχηστρικό» (κομμάτι που ας σημειωθεί ότι ως σύνθεση ανήκει στους PPF), στην έκδοση αυτή συμπεριλαμβάνεται ένα ανέκδοτο μέχρι σήμερα μουσικό κομμάτι (Τελευταία Μπύρα) το οποίο όντας φυλαγμένο στο αρχείο της μπάντας ανέμενε την εμφάνισή του για περισσότερο από δύο δεκαετίες.

Έχουμε λοιπόν, έντεκα διεγερτικές συνθέσεις ηλεκτρονικού πανκ ιδιώματος ενδεδυμένες με λόγια ενημέρωσης, υπενθύμισης, αντίδρασης που πέρα από ρομαντικά ή αφελή παρουσιάζονται αγνά και εσαεί επίκαιρα. Τέλος, σε συμφωνία και με τους μουσικούς πρωτεργάτες της ιστορίας (ΑΝΤΙ...), η επεξεργασία αλλά και η συνολική διαχείριση των κομματιών βασίστηκε στη διάθεση του να αποδοθεί το πνεύμα αλλά και η ατμόσφαιρα των ζωντανών παραστάσεων του συγκροτήματος (η οποία, ας σημειωθεί, ήταν πιο ιλλιγγιώδης και από την αυτή που θα δοκιμάσει ο ακροατής ακούγοντας το κομμάτι Ίλιγγος).

Το μοναδικό που απομένει τώρα είναι να ζήσουμε αυτή τη μουσική εμπειρία ευχόμενοι ότι θα την ευχαριστηθείτε το ίδιο έντονα με εμάς.

 

Η ομάδα της Ειρκτή

Περισσότερα... »

Τέλμα (με αφορμή έναν αναγραμματισμό)

Το έχω πει και παλιότερα -θεωρώ οτι η Βάσω Καμαράτου είναι η εντονότερη παρουσία που έχω δει σε θεατρική σκηνή, ο ρόλος της στο ντοκυμαντέρ γράφτηκε πριν τη γνωρίσω αλλά εντελώς πάνω της. Η συμμετοχή της στο ντοκυμαντέρ (όπως και η συμμετοχή της Όλυας Λαζαρίδου) μάλλον θα πρέπει να αποδωθεί σε συναστρία (αν το δεις πλανητικά) ή σε κωλοφαρδία μας (αν το δεις λογικά).


Μέχρι όμως να τελείωσουμε το ντοκυμαντέρ, μπορείς να πάρεις μια καλή γεύση, εδώ:

Τέλμα: ουσ.,ουδ., (te’lma) -

1.      Έκταση γης που καλύπτεται από λιμνάζοντα νερά, έλος, βάλτος.

2.      (μτφ.) – παντελής απουσία προόδου, κατάσταση στάσιμη, αδρανής, που δεν αλλάζει ή δεν ανανεώνεται.  

            Ένας άνδρας (Άμλετ;) και μια γυναίκα (Οφηλία;). Σήμερα. Εδώ. Προσπαθούν να μιλήσουν  γυμνοί, μετέωροι, για το τέλμα της ζωής μέσα από τις αδυναμίες, τις εμπειρίες και τις προσδοκίες τους.

Ποιο το υλικό της αντοχής;

Φόβος ή επανάσταση;

Σε ποιο βλέμμα κατοικεί η ελπίδα;

Να πιστεύεις ή να ανακαλείς τον κόσμο;

Τέλμα ή αρχή;

            Δυο ηθοποιοί μέσα σε ένα χωμάτινο τοπίο, με εφόδια ένα μικρόφωνο και μια καρέκλα απευθύνονται στους θεατές. Αντλώντας το υλικό τους κυρίως από προσωπικά κείμενα και εξομολογήσεις – ντοκουμέντα της σημερινής εποχής, χρησιμοποιώντας τους εαυτούς τους και το κοινό,  μιλούν για τον κόσμο, την πίστη, τον θάνατο, την οικογένεια, την επανάσταση, τον έρωτα, το όραμα, το Τέλμα… Γιατί φαίνεται πως κάτι σάπιο υπάρχει στη χρήση του κόσμου. Σήμερα. Εδώ.   

Ομάδα Stimulus

Ιδέα / Δραματουργία : Μιχάλης Παλίλης

Σκηνοθεσία / Πρωτότυπα κείμενα / Ερμηνεία : Βάσω Καμαράτου / Μιχάλης Παλίλης

Βοηθός σκηνοθεσίας : Βιργινία Κλαστάδα

Κοστούμια : Σόνια Μπλουμ

Σκηνικός χώρος / Φωτισμοί : Βάσω Καμαράτου / Μιχάλης Παλίλης

Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης, Βοηθός φωτογράφου :  Ανδρέας Ζήσης, Επιμέλεια εικόνας : Κωνσταντίνος Κόκκινος

Παραγωγή: BIOS / Ομάδα Stimulus

BIOS Basement

Διάρκεια παραστάσεων : 28 Νοεμβρίου 2011- 17 Ιανουαρίου 2012

Παραστάσεις : Δευτέρα και Τρίτη

Ώρα έναρξης : 21.30

Διάρκεια : 60 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων :15€ & 10€ (φοιτ.)

Χορηγός επικοινωνίας : ELCULTURE.GR                                         

Περισσότερα... »

+ Κορίτσι Μπαταρία -

"Τις νύχτες ανάβεις τον ουρανό και κοιτάς το τσιγάρο" -λοιπόν, αυτός που μπορεί να γράφει τέτοια πράγματα είναι ποιητής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πρόκειται για την Όλυα Λαζαρίδου και το έργο της με τίτλο "Κορίτσι Μπαταρία", ένα κείμενο εντυπωσιακό.

Είχα δει την παράσταση όταν πρωτοπαίχτηκε στο"Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης" σε πρωτόλεια μορφή, τώρα έχει εξελιχθεί, άρα, περιμένω να την ξαναδώ με αγωνία. Ήταν μια πολύ όμορφη παράσταση, όπου, εκτός των άλλων, ανακάλυψα οτι η Όλυα ξέρει να επιλέγει συνεργάτες! Από τον σκηνοθέτη μέχρι τους μουσικούς (πού διάβολο πάει και τους βρίσκει;) μιλάμε για αποκαλύψεις!

Να πας λοιπόν να τη δεις την παράσταση -γιατί, εκτός των άλλων, η Όλυα ανήκει σ΄αυτό το είδος των μεγάλων θεατρικών ηθοποιών που σπάνια εμφανίζονται αλλά όταν το κάνουν σημαδεύουν μια εποχή.



Για περισσότερες πληροφορίες, υπάρχει η σελίδα της παράστασης,  κι αν θέλεις να πεις δυο κουβέντες υπάρχει η σελίδα στο facebook.

Η συνέντευξη της Όλυας υπάρχει εδώ.

Και το τρέιλερ:

Περισσότερα... »